الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایه امیر المومنین علی بن ابیطالب و اللعن علی اعدائهم و منکری فضائلهم الی یوم الدین

آری نوادگان یزید و شمر اکنون در مقابل قتل عام مسلمانان غزه سکوت اختیار کرده اند . آنچنان که گویی اینان نه مسلمان که انسان نیز نیستند . مسلما این جنگ با همه قربانیان و وقایع تلخش پایان خواهد یافت و تنها چیزی که باقی می ماند شک و تردید در اسلام وهابیت و دستنشاندگی آنها به دشمنان قسم خورده اسلام است .

آری دیروز چشم به آزادی کربلا داشتیم و امروز به قدس . لیکن با آزادی قدس که مسلما دور نیست ، فراز دیگری در پیش رو است و آن آزادی مکه از چنگال اسلام نماهای از جنس صهیونیست است . تاریخ را باید تکرار کرد . روزگاری خاتم انبیاء ( ص ) در حمایت ذوالفقار حق کعبه را از چنگ مشرکین بیرون کشید و دیری نپاید که شیعیان علی ( ع ) مکه را باز پس گیرند . انشاالله

عقايـد از دید شیعه و سنی (2)

اشاره: سخن، پيرامون سيره امام على (ع) در برخورد با مخالفان حكومت‏الهى حضرت است و برخورد ما. بى‏ترديد نمى‏توان حكومتى را يافت كه مخالف‏نداشته باشد. بدون استثنا همه حكومت‏ها چه حق و چه باطل مخالف‏دارند. بايد دريابيم كه شيوه صحيح برخورد با مخالفان حكومت‏چيست و با كسانى كه مبانى نظام را قبول ندارند، چگونه بايدرفتار كرد؟ و آیا ما که مدعی پیروی از مولی علی (ع) هستیم این چنین با مخلفانمان رفتار می کنیم . اين شيوه را امام على (ع) به همه نظام‏هاى اسلامى‏آموخته است و حكومت‏حدودا پنج‏ساله حضرت بهترين الگو را دراين زمينه، عرضه كرده است.(که متاسفانه بسیار کم از آن الگو گرفته ایم) .

اقسام مخالفان

مخالفان حكومت‏بر دو قسم اند:

1) منتقدان : كه در چهارچوب پذيرفته شده نظام، انتقاد مى‏كنند وبه سلاح متوسل نمى‏شوند و به اصطلاح با شيوه سياسى به مبارزات‏خود ادامه مى‏دهند.

2) معارضان :  يعنى آنان كه در برابر نظام اسلامى شورش مسلحانه‏مى‏كنند.

 واضح است نحوه رفتار با اين دو گروه متفاوت است. (بگذریم از اینکه ما در حال حاضر منتقدان و معارضانمان را با یک چوب می رانیم ). شيوه‏اى كه پيامبر اكرم (ص) و امامان (ع) در برخورد با گروه اول‏داشتند، اجازه اظهار نظر دادن به مخالفان و سپس روشنگرى آن‏هابوده است( نه تعطیلی روزنامه ها و زندان و ...). با اين‏كه پيامبر (ص) و امام على (ع) معصوم بودند و حريم عصمت‏اقتضا مى‏كند كه حتى معتقدان به نبوت و ولايت نقد هم نداشته ‏باشند، ولى هرگز اين انوار تابناك جلو انتقاد و اظهار نظر رانمى‏گرفتند و با سعه صدر و برخوردى توام با مهر و محبت ‏بامنتقدان رفتار مى‏كردند. مناسب است در اينجا به نمونه‏هايى از اين رفتار، در سيره‏پيامبر اكرم (ص) و امام على (ع) اشاره كنيم:

دروزيه

'زبان مردم قلم حق است'. اين مثل از مثلهاى قديمى عرب است كه غالباً با حقيقت و واقع وفق داده و منطبق مى شود. مطالبى كه از زبان به زبان و از نسلى به نسل ديگر به ما رسيده مى توانيم به طور كلى نوع آنها را تصديق نماييم و يا صحت و سقم آنها را تشخيص بدهيم.

يكى از آن كلمات و القاب شايع بين مردم كه از قديم زبان به زبان به ما رسيده، لقب امام است كه به على بن ابى طالب "ع"اختصاص داده شده و به هيچ يك از خلفاى راشدين اين لقب را نداده اند و هنگامى كه به طور اطلاق و بدون قيد گفته مى شود امام، تمام اذهان متوجه حضرت على "ع" مى گردد و به هيچ كدام از افراد ديگر كه در سمت رهبری مسلمین بر عهده داشته اند امام اطلاق نمى گردد.

چرا ؟ مگر آنها پيشواى مسلمانان و راهنماى آنها بعد از پيغمبر "ص" نبودند؟

بودند ، لیکن اين لقب مخصوص حضرت على"ع" شد؛ زيرا بين آنها و على "ع" فرقهاي بسیاری بود.

از آثار معروف در مدينه طيّبه و از بقاع خارج از بقيع،كه تا سال 1355 شمسي مورد توجّه و محلّ زيارت زائران و داراي ساختمان بوده، مرقد شريف جناب عبدالله بن عبدالمطلب پدرگرامي رسول خدا(صلى الله عليه وآله) است. اين بقعه شريف در تاريخ ياد شده، كه به عنوان توسعه مسجدالنبي و ميادين اطراف آن انجام گرفت، به وسيله وهابيان مشرك تخريب گرديد و اينك اثري از آن باقي نيست.

Powered By
  BLOGFA.COM